بی پناهیمان را پناهی نیست و من و تو در سر پناهی به

اندازهء تمام

بی پناهیمان تکیه داده ایم به شانه های کوچک و لرزان

از غممان ...

کاش کسی بود تا در این بی پناهی پناهمان باشد

پشت نقاب شیشه پنجره ای

که شبهای منو با خود می بره

آه مدادهایم ... دوستانم ... چیزهایی که با من همعقیده اند ...

تن

سفید دفترهایم را سیاه می کنند ... آنها با من همسفرند ... هر

شب

می رویم ... به سرزمین رویاهایم . آنجایی که همه چیز به

دلخواه من است .

 هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي

دمت گرم و سرت خوش باد

سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي

منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم

منم من ، سنگ تيپاخورده ي رنجور

منم ، دشنام پس آفرينش ، نغمه ي ناجور

نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم

بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم

اين من كه مي بينيد ديگر پا ندارد

ساراي شعرم حيف شد! دارا ندارد

ديروز را حس ورق خوردن نمانده

شايد برايم زندگي فردا ندارد

اين عشق مي ميرد بدون شك عزيزم!

قلبم براي دفن عشقت جا ندارد

خوب است دنبالت بيايم تا بيايي

نه...مثل اينكه اين تصور پا ندارد

جاي تو را نه نقطه چين ها پر نكردند

بي تو نه ... حتي عشق هم معنا ندارد

برگرد دارا!جاده ها بيدار هستند

ديگر، ولي، شايد،اگر،اما ! ندارد

زیر آسمانت و به عظمت ستارگانت ... دست به دعا بر

میدارم ... شاید

که بشنوی صدای خسته ام را ...

کسی نشسته ... به انتظار من ... شاید او همان

است ... همان بخت

شیرین

تقدیم به تمام منتظران

به انتظارم تا که بیایی ... تا که شاید با دستان تو این

برهنگی تن من

پوشیده شود

در غروب گزشته ام می جویم روزگار گم شده ام را ...

کجاست

آرزو

های کودکیم ... ؟

دوشینه کجا رفتی و مهمان ِ که بودی

دل بی تو به جان بود تو جانان ِ که بودی

این غصه مرا کشت تو غــــم خوار ِ که گشتی

این زخم مرا سوخت تو درمان ِ که بودی

با خال ِ سیاه مَردُم ِ چشم ِ که شدی باز

با روی ِ چو مَه شمع شبستان ِ که بودی

ای دولت بیدار به پَهلوی که رفتی

ای بخت گریزنده  به فرمان ِ که بودی
 

زیره ستارگانت می نشینم و می اندیشم ..... چرا

اینگونه شد ...

به کجا .... به کجا میرود این رد نگاه .... پی یاری مغرور ... یا که سرابی در پیش

است .... به کجا ...

 ام دلگيرم از ستاره و آزرده ام ز ماه امشب دگر ز هر كه و هر كار خسته

 ام دل خسته سوي خانه تن خسته مي كشم آوخ ... كزين حصار دل

آزار خسته ام بيزارم از خموشي تقويم روي ميز وز دنگ دنگ ساعت

ديوار خسته ام از او كه گفت يار تو هستم ولي نبود از خود كه بي

شكيبم و بي يار خسته ام تنها و دل گرفته و بيزار و بي اميد از حال من

مپرس كه بسيار خسته ام

و دعا هایم بی ثمر ماند ... آه ای خدا ...

به فردا می اندیشد ... شاید فردا روز خوشبختی او باشد ... ولی

شاید ...

و من .... گلی در شوره زار ... رسته در خاک سرخ ...

دلم برايش تنگ است ...

                     دگر كافيست  ...

دلم واسه تنهایی میسوزد

چرا هیچکس او را دوست ندارد

مگر او چه گناهی کرده که تنها شده

جرم تنهایی چیست که هیچکس او را نمیخواهد

دیشب تنهایی از اتاقم گذشت

دنبالش دویدم

ولی او رفته بود تنهای تنها

نیمه شب او را مرده کنار حوض خانه پیدا کردم

از گریه، چشمانش قرمز بود

برایش گریستم، آخر او از تنهایی مرده بود، تنهایی مرد و من تنهاتر شدم

هنوز هم نگاهتو مجسم میکنم  و با خودم میگم یعنی هنوز چشماش به همون قشنگیه .. موقع گریه اشکاش مثل مروارید رو گونه های قشنگش میشینه ... و هنوز هم وقتی یادم و ذهنم از اسمت پر میشه .... با خودم و یاد تو میگم .... ای کاش .نمی رفتی ........

تو هم با من نماني

برو ، بگذار بازگردم

دلم ميخواست ميشد با نگاهت قهر ميكردم

برايت مينويسم

آسمان آبيست

دلم تنگست

وچنديست

دارم با خودم ، با عشق مي جنگم

اگر ميشد برايت مينوشتم

روزهايم را

و سهم چشم هايم را

سكوتم را

صدايم را

اگر ميشد براي ديدنت دل دل نمي كردم

اگر ميشد

 كه افسار دلم را ول نمي كردم

دلم را مينشانم جاي يك دلتنگيه ساده

كنار اتفاقي كه شبي ناخوانده افتاد

هميشه بت پرستم

بت پرستي سخت وابسته

خدايش را رها كرده

بچشمان تو دل بسته

توهم حرفي بزن

چيزي بگو

هرچند تكراري

بگو آيا هنوز مثل سابق دوستم داري؟

خودم ميدان از چشمانت افتادم

ولي اينبار بيا و خرده هايم را

ز زير دست و پا وردار

بيا و منتي بگذار

براي من كه دلتنگم

اینو برای یه نفر که اسمشم آ.......  مینویسم ....

- می دونی ... تو باید واقعیت و قبول کنی .... من يه نفر ديگه رو دوست دارم ، يه نفر به جز تو , البته تو رو هم دوست دارم , ولی مثل يک دوست ، نه بيشتر
 نه بيشتر .... !!

این حرفت یادم نمیره ....

 نمی دونی چقدر حرف زدن برام سخته وقتی تو اون بالايی و من اين پايين

  می دونی وقتی فکر می کنم همين الان ميليون ها نفر دارن باهت حرف می زنن

 و تو حرف همه رو ميشنفی چه احساس خنده داری بهم دست ميده .

 خدايا .. می ترسم حرفاشونو باهم قاطی کنی .. آخ زبونمو گاز می گيرم ...

 خدايا راستشو بگو تو چن تا گوش داری .. چن تا چش داری ...

 چن تا زبون بلدی آخه ... چينی و ژاپونی خيلی سخته ... فرانسه هم همينطور ...

 خدای من .. نمی دونم کلمه خدای من درسته ؟

 آخه تو خدای من که نيستی خدای هوار تا هوار آدم و جن و حيوونی ..

 خدايا منو می بينی اصلن .. يا اصلن منو ديدی .. اسمم می دونی چيه و شماره شناسنامم ؟

 خدايا تو چقدر پهنی ... چقدر درازی و چقدر گودی ...

 چرا تو همه جا هستی وقتی هيچ جا نيستی ..

 خدايا ... چرا ازون اول که نديدمت غيب بودی ؟

 می خوام ببينمت ... حتی اگه به قيمت جونم باشه ... درکم میکنی ؟

 اصلن الان بيداری يا خوابی .. شايدم جلسه داری ...

 خدايا چقدر مهربونی ؟ چقدر ؟

 خدايا ما آدمای بدبخت ميون جنگ شيطون با تو چه کاره بيديم ؟

 اصلن چرا بهش ميدون می دی ؟ بکشش راحتمون کن ... هم خودتو هم ما رو.

 خدايا چرا طعم لذتو به من می چشونی و بعد می گی جيززززه ؟

 نمی دونی ... بعضی وقتا حس می کنم من يه بازيچه بيشتر نيستم توی دستات ...

 خب تو حق داری .. تو خدايی ...

 خدايا سردمه ... داد بزنم می فهمی ؟

 سردمه ... کسی اينجا نيس .. همه مردن ...

 خدايا مردن درد داره ؟ سخته ؟ خودکشی گناهه ؟ کاش جواب می دادی ...

 سرم درد می کنه .. گيجم ... منگم .. خوابم مياد ... خدايا قرص داری ؟

 دهنم خشک شده ... مورمورم ميشه ... کاش بابام زنده بود ... اونو  تو کشتی خدايا ؟

 چرا تنها ديدن من تو رو خوشحال می کنه ؟

 خوابم مياد ... نمی دونم ... شايد امشبم حرفای منو با حرفای بقيه قاطی کردی ...

 راستی پیش تو هم الان تاریکه ؟

 خدایا من می ترسم ...

 خسته ام ...

 خدايا شب به خير ...

هنوز یادمه ..... اون روزی که رفتی

و تو رفتی با همه چیزایی که مال من بود و تو بردی

با همه چیزایی که باید میدادی و ندادی

.... حالا مدتها از اون روز گذشته... خیلی... خیلی...

ولی هنوز هم وقتی تنها میشم و با خودم خلوت می کنم به خودم می گم

دوستش داری....

و

آره هنوز دوست دارم ...                                    

تو بی وفا .....

چه شبها تا سحر نام تو را از دل صدا کردم

دلم را با جنون بی کسیها آشنا کردم

نفهمیدی چه رنگی دارد این شبهای دور از تو

که قلبم را فقط با خاطراتت مبتلا کردم

چه حسی بود در قلبم شبیه کوچهء برفی

به راه کوچهء برفی تو را از خود جدا کردم